Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Καταναλώνοντας Ελληνικά προϊόντα

Με αφορμή ένα mail που έλαβα πρόσφατα, προβληματίστηκα σχετικά με την κατανάλωση των ελληνικών προϊόντων από εμάς τους Έλληνες. Το εν λόγω mail, πρότεινε την κατανάλωση ελληνικών προϊόντων έναντι των εισαγομένων και έδινε στοιχεία σχετικά με το αντίκτυπο που έχει η αγορά ενός προϊόντος, στην ευρύτερη οικονομία μίας χώρας, όταν αυτό είναι εισαγόμενο και το αντίστοιχο αντίκτυπο όταν είναι δικής της παραγωγής.
Λόγου χάρη, αγοράζοντας προϊόντα πολυεθνικών αποδυναμώνουμε τις ελληνικές παραγωγές, επιδεινώνουμε έτσι την ανεργία και την εξάρτηση από τα ξένα κεφάλαια και ενισχύουμε τις οικονομίες ξένων χωρών. Στον αντίποδα αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα προσφέρουμε θέσεις εργασίας. Με την αγορά 500 ευρώ ετησίως σε ελληνικά προϊόντα, ένα εκατομμύριο οικογένειες μπορούν να στηρίξουν 150.000 νέες θέσεις εργασίας.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που χώρες με δυνατή οικονομία προτιμούν τα δικά τους προϊόντα. Ένα τρανταχτό παράδειγμα, για την δική μου περιοχή που είναι αγροτική, αποτελεί το γεγονός ότι οι γερμανοί επιλέγουν σπαράγγια γερμανικής παραγωγής με κόστος τριπλάσιο των ελληνικών και ποιότητα σαφώς κατώτερη. Μαντεύω πως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει, αν όχι με όλα, τουλάχιστον με τα περισσότερα προϊόντα γερμανικής παραγωγής.
Η διαφήμιση, οι τρόποι που εμπορεύονται τα δικά τους προϊόντα και οι στρατηγικές που μπορούν να ακολουθήσουν ξένες εταιρίες-κολοσσοί, έχουν φέρει σε δυσμενή κατάσταση τους Έλληνες παραγωγούς και μας έχουν στρέψει χρόνια τώρα στα δικά τους προϊόντα, την ίδια στιγμή που οι χώρες τους αγοράζουν ελάχιστα εισαγόμενα και ιδιαίτερα ελληνικά.
Ως τώρα δεν είχα σκεφτεί ποτέ σοβαρά την αγορά ελληνικών προϊόντων όταν έβγαινα για ψώνια. Την προηγούμενη εβδομάδα το έκανα. Η αλήθεια είναι ότι αρχικά μου φάνηκε κάπως δύσκολο το εγχείρημα, καθώς σε αρκετά είδη οι επιλογές σε ελληνικά προϊόντα ήταν ελάχιστες αν όχι ανύπαρκτες. Στο τέλος όμως κατάφερα να εντοπίσω προϊόντα ελληνικά σε πολύ καλές τιμές και με ποιότητα εξαιρετική. (Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σας ενημερώσω πως το εάν ένα προϊόν είναι ελληνικό ή όχι, μπορούμε να το ξεχωρίσουμε από τον κωδικό του στο barcode. Στα ελληνικά προϊόντα ο κωδικός ξεκινάει πάντα με το 520). Φεύγοντας από το μάρκετ, με το καλάθι μου γεμάτο από ελληνικά προϊόντα, ένιωσα ωραία, ένιωσε να συμβάλω, έστω και ελάχιστα στο πρόβλημα της χώρας, ένα πρόβλημα που δεν είναι κάτι μελλοντικό, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα και από όλους μας.
Δεν έχουμε να κάνουμε πια με το γεγονός ότι επειδή κάποιοι άνθρωποι πεινάνε δεν είναι καλό να πετάμε τα φαγητά μας, ούτε με το ότι επειδή το νερό τελειώνει δεν είναι σωστό να το καταναλώνουμε άσκοπα. Εκεί οι πράξεις μας έχουν μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα και για τους περισσότερους από εμάς το νόημα και η δύναμή τους δεν είναι εμφανές. Εκεί προβαίνουνε απλά σε ενημερώσεις που όλοι τις σεβόμαστε και όλοι συμφωνούμε, αλλά ποτέ στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα για όλα αυτά.
Αντίθετα όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, σε εμάς τους ίδιους, με κάτι που το βιώνουμε τώρα, οπότε οι αντιδράσεις μας θα πρέπει να είναι άμεσες, θα πρέπει να περάσουμε στην πράξη και να μη μείνουμε στη θεωρία. Είναι στα χέρια μας να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και τη χώρα μας. Έχουμε όλοι καθήκον, όχι απλά να ενημερώσουμε, αλλά να δώσουμε στους γύρω μας να καταλάβουν πως κινήσεις όπως η αγορά των ελληνικών προϊόντων μπορούν να μας βοηθήσουν στο να ξεκολλήσουμε από την κρίση και να στήσουμε τη χώρα μας σε νέες βάσεις.
Σίγουρα το πρόβλημα μας σαν κράτος δε θα λυθεί και μόνο από την αγορά των προϊόντων μας. Σίγουρα υπάρχουν αλλαγές που πρέπει να γίνουν πολλές, σε διάφορα επίπεδα μάλιστα και κάποιες από αυτές είναι και πολύ πιο σημαντικές μάλιστα. Αυτό το συγκεκριμένο, όμως είναι που υπέπεσε στην δική μου αντίληψη και ήθελα να το μοιραστώ, πιστεύοντας πως είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε όλοι μας για να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας.

Υπερχρεωμένα νοικοκυριά και ο ΝΟΜΟΣ 3869/2010

Τη φράση «στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε» την έχουμε πει και ακούσει αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια, θέλοντας έτσι να σχολιάσουμε τη δυσκολία της καθημερινότητας, τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, την πτώση της ελληνικής παραγωγής, την κατάρρευση του δημοσιονομικού συστήματος από την κατάχρηση δημοσίου χρήματος και πολλά άλλα. Ποτέ άλλοτε όμως αυτή η φράση δεν ήταν περισσότερο αληθινή και κυριολεκτική απ’ ότι σήμερα.
Στα χρόνια που πέρασαν δημιουργήθηκαν νέες ανάγκες για τον μέσο άνθρωπο. Η βιομηχανία μας βομβάρδισε με χιλιάδες εικόνες, μας προσέφερε όνειρα. Όμως παρόλη την αύξηση των αναγκών μας, το εισόδημά μας έμεινε στάσιμο. Από τη μία λοιπόν έπρεπε να πληρώνουμε συνεχώς για όλα και από την άλλη τις περισσότερες φορές τα εισοδήματά μας δεν επαρκούσαν γι’ αυτές τις πληρωμές.
Το κενό που δημιουργήθηκε προσφέρθηκαν, απλόχερα, να το καλύψουν οι τράπεζες, δίνοντας δάνεια για κάθε περίπτωση, φτάνοντας σε αστεία επίπεδα μερικές φορές, όπως με τα «διακοποδάνεια» και τα «εορτοδάνεια», δίνοντας την ευκαιρία στον καθένα να καλύψει όχι μόνο τις βασικές του ανάγκες, αλλά να έχει και την ψευδαίσθηση ότι μπορεί με αυτόν τον τρόπο να υλοποιήσει και παραπέρα όνειρα.
Σίγουρα υπάρχουν διάφορες κατηγορίες δανειοληπτών. Κάποιοι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση από αμέλεια, κάποιοι άλλοι από λάθος χειρισμούς, κάποιοι επειδή δεν είχαν άλλες επιλογές και κάποιοι ακόμη και από καθαρή ανοησία. Όπως και να είναι, σήμερα ο πολίτης-καταναλωτής, βάλλεται και βρίσκεται σε συνεχή άμυνα, τα χρήματα δεν του φτάνουν, και το χειρότερο: η τράπεζα σε πολλές περιπτώσεις τον καταδιώκει, απειλεί την περιουσία του και ακόμη και το ίδιο του το σπίτι.
Ο ΝΟΜΟΣ 3869/2010 έρχεται ως ένα νέο όπλο στα χέρια των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, ως μία δεύτερη ευκαιρία. Οι υπερχρεωμένοι πολίτες με αποδεδειγμένη μόνιμη αδυναμία εξόφλησης των χρεών τους, έχουν το δικαίωμα, σύμφωνα με τον παραπάνω νόμο, να ρυθμίσουν την εξόφλησή τους και να απαλλαγούν από σημαντικό μέρος των χρεών τους, εφόσον εξυπηρετούν για τέσσερα έτη με βάση το εισόδημά τους ένα μέρος αυτών, το οποίο καθορίζεται από το δικαστήριο. Ένας πολύ χρήσιμος οδηγός, ο οποίος βρέθηκε στα χέρια πριν από λίγο καιρό, γραμμένος σε απλή γλώσσα που αποκωδικοποιεί τους τεχνικούς νομικούς όρους, κατανοητός τόσο σε νομικούς, όσο και σε απλούς πολίτες χωρίς νομικές γνώσεις είναι το βιβλίο της Κ. Αγγελικής Γαλανοπούλου (εκδόσεις Σάκκουλα) Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά – Νομική Αντιμετώπιση.
Φυσικά και ο συγκεκριμένος νόμος δεν πέρασε για να απαλλάξει τους πολίτες από κάθε βάρος. Φυσικά και οι τράπεζες δεν πρόκειται να χαρίσουν εύκολα χρήματα που τους οφείλονται. Υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας μέσα στον ίδιο τον νόμο που τις περισσότερες φορές τον καθιστούν ουσιαστικά άχρηστο. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που μπορούν να βρουν έδαφος και να πατήσουν στον Ν.3869/2010 με καλές πιθανότητες. Σίγουρα απαιτούνται κάποιοι συνδυασμοί κινήσεων εκτός από τη χρήση του συγκεκριμένου νόμου, και φυσικά μία έξυπνη στρατηγική. Το μόνο σίγουρο είναι βέβαια πως για να επιτευχθεί κάποιο θετικό αποτέλεσμα η κίνηση θα πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό, πριν ακόμη ο υπερχρεωμένος βρεθεί σε απελπιστική κατάσταση, αλλά όσο ακόμη είναι νωρίς και σκέφτεται πως κάτι δεν πάει καλά. Τότε, αν όχι πιο νωρίς, θα πρέπει να ζητήσει συμβουλές που ίσως φανούν σωτήριες για την περιουσία του και ότι με κόπο έχει μοχθήσει να κερδίσει στη ζωή του.